Misschien kent u dat wel. Oudere zussen. Een veelgehoorde reactie is ‘brrr’. Immers, zij zijn in bijna alle gevallen bemoeizuchtig, denken al volwassen te zijn, spelen voor moedertje en denken altijd precies te weten wat je nodig hebt. En als je aantoont dat dit niet het geval is, gaan ze vervelend doen. Omdat ze groter zijn, pakken ze iets van je af en houden het zo hoog, dat je er niet direct bij kan. Humor noemen ze dat. Dat verder elk weldenkend persoon op deze wereld dit in de categorie ‘triest’ plaatst, kan ze blijkbaar weinig deren. Het is eigenlijk maar goed dat ze zo’n positief zelfbeeld hebben en in de illusie leven dat ze ge-wel-dig (en “iedereen ook, oh, zó mooi”) zijn, want verder zal niemand dit van hen zeggen. Wat ze dan niet doorhebben, is dat ze vaak in de luren worden gelegd door jongere zusjes. Deze naïviteit wordt door veel mensen terecht als schattig bestempeld.

Zo zit het ook met Ad Tempus Vitae, onze zus uit Groningen. Altijd denkt zij het beter te weten, altijd heeft ze tips en adviezen en altijd probeert zij veel te volwassen over te komen. Dat zij eigenlijk geen vrienden heeft en door haar zusjes genegeerd wordt, is iets wat blijkbaar maar moeilijk aankomt in Groningen. Blijkbaar doet de trekschuit er lange tijd over om zulke informatie in Groningen te bezorgen. En als die informatie al aankomt, gaat zij treiteren. Tsjonge, wat zijn we toch altijd gelukkig met onze ge-wel-di-ge zus uit Groningen.

Ongeveer twee weken geleden was het blijkbaar zo ver dat de trekschuit Groningen had bereikt. Onze zus was duidelijk gepikeerd en omdat ze geen copingmechanismen heeft om dit op een adequate manier op te lossen, nam ze uit boosheid ons logo, dat in onze sociëteit prijkt, mee naar Groningen. Driewerf hulde voor zulk een prachtactie! Vooral omdat het uitgevoerd werd door enkele knulletjes met een overdosis testosteron, die zich nog moesten bewijzen voor de ouderejaars mannen-met-bierbuik. We zien het al helemaal voor ons: de zenuwachtige tienerknapen die vol eerbied het logo leggen aan de voeten (die nog net onder de overhangende buik uit komen) van hun grote voorbeelden. Wederom een idyllisch plaatje onder de noemer ‘schattig’.

Wij, als jonger zusje, stonden voor de keuze. We konden uiteraard er achteraan gaan rennen en blijven springen en roepen ‘geef ons logo terug gemenerik!’. Echter, dit zou zowel zinloos als nutteloos zijn en dit zou onze naïeve zus uiteraard erg graag willen. En dus deden we wat er wel vaker wordt gedaan bij zielige zussen: we hebben haar in de luren gelegd.

Middels betrouwbare bronnen was duidelijk geworden dat onze oudere zus bang was dat we langs zouden komen op soos, op woensdag. Met deze informatie in het achterhoofd werd er op initiatief van Absens Carens leden op haar forum een bericht geplaatst dat zij op woensdag naar Groningen zouden gaan, om het logo (óns logo) op te halen. Dit werd uiteraard expres geplaatst in het gedeelte dat voor iedereen zichtbaar is, ook voor onze grote zus. In het interne deel, dat alleen voor onze eigen leden is bedoeld, hielden we elkaar op de hoogte. Iedereen las hier dat het een simpele grap was en plaatste vervolgens in het algemene deel vol overgave dat ze mee zouden gaan naar Groningen. Zodoende ontstond er al snel een lijst van 40 a 50 enthousiastelingen. Spontaan had ieder een auto, een zak piepschuim, kokosnoten en familie met een giertank. Het zou een ware veldslag worden, zoveel was duidelijk.

Omdat het te lezen was voor een ieder, lazen ook leden van onze grote zus dit topic. En omdat zij al bang waren dat wij hun open-soosavond zouden komen verstieren, bleven er haast continu enkele leden van hen ons forum in de gaten houden. Dat onze overvolwassen zus naïef is, bleek wederom, aangezien zij onderling bespraken hoe dom wij wel niet waren dat wij dit in ons algemene deel van het forum plaatsten. Zij zouden hun zaakjes wél intern houden. Of toch niet?

Zomaar wat quote’s (welke voor de leesbaarheid eerst taalkundig vervolmaakt zijn) van het ATV-forumpje over het zogenaamde aanstaande soosbezoek van Absens Carens:

“Bestuurslijstjes (hangen los) en sterke drank misschien even opbergen. Plastic bekers... Hoe laat wordt de soos open getrapt door sooscie?”

“Als ze aan onze drank komen, komen ze aan mij.”

“Eh.. Als ik het zo lees wordt het een ‘big’ actie vanavond. Zand, piepschuim, bankjes, kokosnoten door ramen en bijlen. Klinkt als een toffe avond. Minder tof voor de soos, gok ik. Misschien handig om de achterzaal weer dicht te timmeren, zoals bij de opening? Het zou zonde zijn van de achterzaal. Zijn alle grote/sterke mensen al ingelicht?”

Het feit dat het dus niet ATV was dat stiekem met ons mee las (“Volgens mij hebben ze bij AC niet door dat wij alles op hun forum kunnen lezen.”), maar dat wij degenen waren die juist alles van de angstige, Groningse ‘interne’ zijde mee kregen, was een extra voedingsbodem om alles uit de fictieve kast te halen om ons logo terug te krijgen.

In Groningen kreeg men inmiddels de bibbers goed te pakken (ik citeer: “Bestuur, ik hoop dat jullie weten wat jullie doen…”) Losse onderdelen in de soos werden verwijderd, plannen om een deel van de soos dicht te timmeren werden gemaakt, extra barpersoneel werd geregeld en alle leden werden opgeroepen om massaal en op tijd naar soos te komen. Dit uiteraard tot grote hilariteit onder onze eigen leden. Zeker toen onze waarde voorzitter, amica Kanis, werd gebeld door een angstig muurbloempje uit het verre noorden, of we toch alsjeblieft een beetje rustig aan wilden doen. Alweer zo schattig en vooral zo naïef. De combinatie van deze twee componenten deed mij besluiten hen te bestempelen als ‘sukkelbertjes’.

Uiteindelijk stond onze grote zus de hele avond paraat om onze aanval af te weren. Pas diep in de nacht bekroop hen het besef dat ze in de luren waren gelegd. Om hun imago als grote zus niet al te zeer te beschadigen stuurden ze smsjes hoe laf wij wel niet waren om niet te komen opdagen. Heel goed zus! Kwetsbaarheid tonen is niets voor jullie, een onterecht grote mond des te meer! En zo hield onze grote zus zich voor dat ze het weer prima had opgelost.

Wij weten wel beter. Onze grote zus heeft zich gister in slaap gehuild.